Zdzisław Salaburski
(strona w budowie, ale zapraszamy)
Strona domowa      Kreacje aktorskie

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Zdzisław Salaburski (z lewej) i Włodzimierz Kwaskowski                   w pierwszym polskim serialu telewizyjnym                 
Barbara i Jan (odc. 2 Główna wygrana)
 
 
 
 
Debiutował na scenie Teatru Miejskiego w Częstochowie w 1945 w komedii Mariana Hemara „Jaś u raju bram” w reż. Romana Zawistowskiego.

W tym samym roku zdał eksternistyczny egzamin aktorski przed Komisją Egzaminacyjną ZASP.

Zaangażował się do prowadzonego przez Wilama Horzycę Teatru Ziemi Pomorskiej w Toruniu, grał w sztukach Fredry, Iwaszkiewicza, Szekspira.

Po  dwu latach  przeniósł się do Teatru Wojska Polskiego w Łodzi, gdzie zetknął  się z Leonem Schillerem.

Lata 1948-1955 spędził w Poznaniu, gdzie grał w teatrach Polskim i Nowym.

Po rocznym pobycie w Teatrze Starym w Krakowie, w 1957 przyjechał do Warszawy, występował na scenach Teatru Ludowego i potem w latach sześćdziesiątych Teatru Narodowego, gdzie m. inn. zagrał Diabła w słynnej inscenizacji „Dziadów” w reż. Kazimierza Dejmka.

 
Teatr Współczesny
Rok 1966 Peter Weiss
„Dochodzenie”
Przekład: Andrzej Wirth.
Reż. Erwin Axer. Scen. Ewa Starowieyska.
Premiera: 6.VI.1966 r.
Erwin Axer potraktował "Dochodzenie" ascetycznie, dążąc do maksymalnej prostoty i wstrzemięźliwości.          A jednak stworzył przedstawienie teatralne, które wywiera wstrząsające wrażenie. (...) Wydobył z tekstu wszystko, co w nim tkwi i rezygnując ze wszystkiego, co słowem nie jest, oparł cały wstrząsający dramatyzm wieczoru na tym, co mówią i jak mówią aktorzy. A siła intelektualna i emocjonalna przedstawienia, jego oddziaływanie utrzymywały widownię w stanie ciągłego napięcia.
Inna sprawa, że reżyser operował znakomitymi instrumentami. Trudno sobie wyobrazić w Polsce nagromadzenie większej ilości wybitnych aktorów w jednym przedstawieniu. Występują więc prawie wszyscy czołowi aktorzy Teatru Współczesnego: Tadeusz Łomnicki, Zofia Mrozowska, Henryk Borowski, Tadeusz Fijewski, Halina Kossobudzka, Kazimierz Rudzki, Tadeusz Surowa, Józef Kondrat, Zbigniew Zapasiewicz, Józef Konieczny, Janusz Bylczyński, Józef Nalberczak, Marian Friedmann, Stefan Rydel, Edmund Fidler, a obok nich doangażowani specjalnie do tego przedstawienia aktorzy tej miary co Janusz Warnecki, Henryk Bąk, Feliks Chmurkowski, Józef Maliszewski, Alfred Łodziński, Zdzisław Salaburski, Saturnin Żurawski.
 
Od początku lat sześćdziesiątych związał sie z Telewizją Polską.
Gościnnie grywał  w poniedziałkowym Teatrze Telewizji oraz w Teatrach Sensacji i w „Kobrach”, m.in. Prowokatora w "Dziejach jednego pocisku" (1963), Profesora w "Pożegnaniach" (1964), "Pana w Pierścieniu wielkiej damy" (1965), Garry’ego w "Pułapce na królika" (1968), Eissena w Akcji „Szarotka” (1977), Ropera w "Ptaku, który może zginąć" (1978) oraz w mniejszych rolach w "Miasteczku zamkniętym" (1963), "Ziemi przypisany" (1963),  "Pomyłka, proszę się wyłączyć" (1966), "Generale Adamowie" (1967), "Królu" (1968), "Kim jesteś, kochanie" (1978).
W 1964 roku wystąpił jako urzędnik Totalizatora Sportowego w pierwszym polskim serialu telewizyjnym, "Barbara i Jan" (odc. 2 Główna wygrana).
Odtąd jeszcze kilkakrotnie grywał w serialach: w "Powrocie doktora von Kniprode"  (kontynuacja serialu "Podziemny front" – 1965),
oficera niemieckiegow "Kolumbach" (odc. 1 Śmierć po raz pierwszy), żołnierza rosyjskiego w "Odejściach, powrotach" (odc. 2 Być żołnierzem – 1972), austriackiego myśliwego w "Ile jest życia" (odc. 6 Nauka chodzenia – 1974). Najlepiej dał się zapamiętać w roli bezwzględnego oficera gestapo przesłuchującego nauczyciela tańca Fabiankiewicza (Z. Maklakiewicz) w serialu "Polskie drogi" (odc. 7 Lekcja poloneza – 1977). Ponadto wystąpił jako dziennikarz podający się za przedstawiciela Komitetu Obywatelskiego dla Niesienia Pomocy Byłym Więźniom Politycznym w filmie J. Majewskiego "Sprawa Gorgonowej" (1977).